“In april 2004, tijdens een conferentie in Nagpur, centraal India, ontmoette ik een hele speciale man”, schrijft Susanne Gmür vanuit Zwitserland. “Verlaten door zijn ouders groeide hij op als een zigeuner en eindigde in kindertehuizen. Op een dag kwam er een predikant, nam hem mee uit het tehuis en hielp hem. Zijn ouders waren jaloers omdat hij een inkomen verdiende. Zij namen hem terug in huis, maar hij rende de 25 mijl terug naar de predikant.

o:p> 

Toen hij 15 was begon hij te evangeliseren en doopte 6000 mensen in de daarop volgende jaren, maar zakte 17 x voor zijn examen om predikant te worden (echt waar!).

Tijdens een conferentie in Hyderabad ontmoette hij dr. Victor Choudhrie, een strategisch gemeentestichter, die hem uitlegde dat het niet ging om het aantal gedoopten, maar over discipelen! Hij verliet onmiddellijk zijn gemeente en begon huisgemeentes te stichten. Vandaag de dag bevat “zijn” groep discipelen ook een aantal professors uit de Braham kaste. o:p>

Met name zijn hart voor kinderen is indrukwekkend. Behalve zijn 2 eigen natuurlijke kinderen hebben hij en zijn vrouw 7 straatkinderen geadopteerd. Twee dagen voordat we elkaar ontmoetten sliep hij op het Nagpur treinstation naar een 7-jarig meisje, die zowel haar eigen naam als haar ouders niet kende. Hij vroeg haar of zij bij hem zou willen wonen. Zij stemde onmiddellijk in en verloor haar “nieuwe vader” niet meer uit het zicht. Hij kocht kleren voor haar en noemde haar “Hope”. De adoptie had maar 5 minuten in beslag genomen. Hij had niet eens zijn vrouw hiervan op de hoogte gebracht. Je had het meisje moeten zien lachen!

Bron: Susanne Gmür, Friday Fax, vertaling: Gemeentestichting.nl