|
woensdag 12 september 2007 |
‘Het Vaderhart van God’ en ‘Werken voor God bij de duivel op de stoep’. Twee boektitels uit de jaren tachtig; twee boeken ook die veel christenen inspireerden. De auteur Floyd McClung, die jarenlang voor Jeugd met een Opdracht in Nederland werkte, gaat de wereld over met zijn pleidooi voor de simpele kerk. Onlangs sprak hij op het studentenfestival Momentum.
Wie het Amsterdamse Centraal Station uitloopt en links voor zich kijkt,
ziet een wit gebouw met daarop de tekst: ‘God roept u – Jesus loves
you’. De Nederlandse tekst plaatste het Leger des Heils ooit, de
Engelse toevoeging was een idee van de boomlange Amerikaan Floyd
McClung. Hij streek begin jaren zeventig als evangelist voor Jeugd met
een Opdracht in ons land neer. Floyd: “We kochten als JmeO het gebouw
van het Leger des Heils. Het ‘God roept u’ moest mensen waarschuwen
vooral niet naar de Wallen te gaan. Ik vond het wel zo mooi daar ‘Jesus
loves you’ aan toe te voegen.” Met die motivatie werkte hij jarenlang
met hippies, drugsdealers en prostituees in hartje Amsterdam; hij
schreef er het boek Werken voor God bij de duivel op de stoep over.
Erfenis
Hoewel Floyd en zijn vrouw Sally ons land begin jaren negentig
verlieten, prijkt zijn erfenis nog altijd op het gebouw. Maar veel
belangrijker: hij liet een duidelijke geestelijke erfenis na.
Terugkijkend op de periode in Nederland, gebruikt Floyd het woord
‘hoogtepunt’, hoewel het jarenlang pionieren was. “Ik word bijna
sentimenteel als ik terugdenk aan onze tijd hier, want er ligt iets van
onszelf.” Jarenlang inspireerde hij veel Nederlandse christenen met
zijn kwetsbare, gedurfde en liefdevolle navolging van Christus, en al
op jonge leeftijd mocht hij een vader en coach voor beginnende leiders
zijn.
Netwerk
McClung is een man met een hart voor evangelisatie en een niet
alledaagse visie op gemeentestichting en kerk-zijn: Revolutionair voor
de één, rebels voor de ander. Want overal waar de 61-jarige evangelist
komt, introduceert hij zijn simpel-kerkmodel: een wereldwijd netwerk
van groepjes mensen, die onderling hechte relaties hebben en
voortdurend de blik op de omgeving hebben gericht. Hij legt uit waarom
dit volgens hem nodig is: “Kijk naar Europa en ontdek dat misschien wel
95 procent van de bevolking de huidige kerk niet ziet staan. Zowel
traditionele kerken als evangelische mega-kerken zijn maatschappelijk
irrelevant. En hoe kan dat? Mensen hebben een idee bij het begrip kerk:
het is een zondagse bezigheid, een manier van kleden en een politiek
correcte club. Het is prachtig als gelovigen veel zegen ontvangen in
een reformatorische of evangelische kerk, maar ik maak me liever druk
om de mensen die niet naar een kerk gaan – die 95 procent.”
Die drive geeft hem naar eigen zeggen veel vrijheid om creatief om te
gaan met zijn ideeën over kerk-zijn. “Niet de vorm is heilig, maar de
boodschap van Jezus Christus. Zolang we dát niet minimaliseren, kunnen
we ervoor gaan. Ik houd van Jezus en wil anderen met Hem kennis laten
maken.”
Reformatie
In het najaar komt het boek You see bones, I see an army (Jij ziet
botten, Ik zie een leger, red.) in het Nederlands uit bij Highway
Media. Floyd, geïnspireerd door de profetie in Ezechiël 37, gaf het
boek de prikkelende subtitel ‘Een nieuwe manier van kerk zijn’. Is het
een kritische aanklacht tegen de kerk? “Te lang zag ik de kerk als
instituut, een stel dode botten, en dit maakte me overdreven kritisch. Maar God kijkt niet naar vormen en tradities, Hij heeft oog voor de
mensen daarbinnen. Heel normale mensen, geliefd door God. Waarom zou ik
dan kritisch zijn?”
Afgeven op gevestigde kerken is te makkelijk, vindt McClung. Kerkdeuren
hoeven van hem dan ook niet gesloten te worden en gebouwen niet
afgebroken. Toch schroomt hij niet enkele kritische noten te kraken
over de invulling van het begrip kerk. “De manier waarop we in het
Westen kerk zijn, is heel duidelijk een culturele expressie, waarvan we
denken dat het de enig denkbare vorm is. Dat beeld mag wat mij betreft
wel eens veranderen. Ik ben voor een tweede Reformatie – een revolutie
van binnenuit. Geen reformatie van theologie, maar van kerkbeschouwing!
Want helaas worden mensen in het Westerse kerkmodel gemarginaliseerd
tot toeschouwers. Eén persoon op de kansel is aan het woord en jij zit
een uur lang zwijgend toe te kijken. Komt het gemeenteleven niet verder
dan dit, dan is dat toch geen goed voorbeeld van gemeenschapsleven? Het
wordt tijd onze maniertjes tegen het licht te houden. Is alles wel zo
gewijd als we denken, of zijn we er vooral zo aan gewend geraakt? Zijn
we kerk voor onszelf, of voor de massa die onze taal niet begrijpt en
weerstand heeft tegen onze vormen? Daarom stel ik simpele vragen als:
Wat is Gods idee bij het begrip kerk?”
Traditie
McClung windt er geen doekjes om, maar is hij niet bang gelovigen uit
traditionele kerken te veel voor het hoofd te stoten? De rijke
kerkelijke traditie zullen zij tenslotte niet zomaar overboord gooien.
“Ik denk dat gelovigen uit traditionele kerken een goed punt hebben,
want er zit diepe rijkdom in de kerkhistorie. Het valt me dan ook op
dat veel jonge mensen zich hierin enerzijds verdiepen, maar het
anderzijds koppelen aan nieuwe uitingsvormen, buiten het gevestigde
kerksysteem en -denken om. Zo ken ik voorbeelden van Nederlandse
traditionele kerken waarbinnen kleine kerkjes ontstaan. Geen
splintergroeperingen die zich afzetten tegen de gevestigde orde, maar
groepjes mensen die elkaar ontmoeten in het dagelijks leven. Ze delen
lief en leed met elkaar, zijn radicaal, én betrekken hun omgeving
daarbij. Dat is simpel kerk-zijn, zodat God betrokken wordt in elk
aspect van het dagelijks leven, door iedereen, overal.” En Floyd zou
Floyd niet zijn om geen duidelijke oproep te doen: “Raak betrokken bij
de levens van mensen die je misschien nu nog niet kent. Of ze nu blank,
zwart, moslim of atheïst zijn. Voor jullie Nederlanders ligt er een
prachtige uitdaging bij de groeiende groep moslims. Eindelijk hoef je
niet de wereld over te reizen, maar wonen ze gewoon bij je om de hoek.
Zie dat als een kans in plaats van als een bedreiging. Ga relaties aan,
nodig ze uit voor een maaltijd en wees jezelf!”
Ongedwongen
Zijn concept van de simpele kerk baseert Floyd op Jezus’ leven op
aarde. Hij wordt zichtbaar enthousiast als hij over zijn grote
Voorbeeld praat. “Jezus had een verrader als discipel, een man die
voortdurend twijfelde, maar ook een gewone visser. Hij ging met
iedereen om. Er kwamen zelfs gelovigen stiekem in het holst van de
nacht bij Hem. Met andere woorden: Jezus was toegankelijk. Je kon een
relatie met Hem aangaan. Hij nam de tijd voor je, gaf je alle
gelegenheid vragen te stellen en sprak van hart tot hart met je.”
Daarnaast trok Hij erg veel tijd uit voor Zijn discipelen, weet de
evangelist. “Soms lijkt het alsof Jezus voortdurend de massa’s toesprak
en de kansels en tv-stations van zijn tijd gebruikt om uit te leggen
Wie Hij was. Maar ik denk dat Hij hier maximaal twintig procent van
Zijn tijd aan besteedde. Het overgrote deel van Zijn bediening
investeerde Hij in een klein groepje mannen en vrouwen. Hij trok
intensief met hen op door ze te trainen, uit te dagen en te bemoedigen.”
Floyd en Sally maken zelf deel uit van een multiculturele gemeenschap
van slechts enkele gezinnen in Kaapstad. Met elkaar helpen ze de
zwakkeren in hun omgeving, houden ze samenkomsten en bestuderen ze de
Bijbel. “Zes dagen per week werken we in onze ‘kerk’ en op maandag
rusten we uit.” Hij moet er om glimlachen. “Want de kerk is niet een
plek waar je alleen op zondag naartoe gaat, maar waar mensen bij horen.
Geen organisatie, maar een organisme. Niet-gelovigen zullen sneller
gaan geloven als ze ergens deel vanuit maken en ongedwongen de kans
krijgen zich het Evangelie eigen te maken. Een flink deel van onze
gemeenschap bestaat dan ook uit niet-gelovigen.”
McClung wil zijn model niet als successtory verkopen. Hij waarschuwt
met klem zijn ideeën over bijvoorbeeld huisgemeenten op te hemelen. “Je
kunt heel slechte wijn in een groot glas gieten. Net zo goed kan er
heerlijke wijn in een klein glas gaan. Ik ken gelukkig genoeg grote
kerken waar de onderlinge relaties in kleine groepen heel hecht werken.
Daarnaast ken ik ook best wat kleine gemeenschappen, die overlopen van
trots omdat ze zo klein en hecht zijn. Het gaat om de inhoud, de
kwaliteit.” Toch ziet hij wereldwijd geïnstitutionaliseerde kerken
terrein verliezen en plaats maken voor kleine hechte gemeenschappen.
“Kijk eens goed naar China of India. Gelovigen daar zien elkaar voor
een maaltijd of voor een goed gesprek onder een boom. Als ik met een
Westerse bril kijk, lijkt er nog maar weinig te gebeuren, al zie ik een
kentering komen. Ik geloof dat ook Europa mee gaat in een brede
beweging van simpele kerken.”
Floyds oneliners
Je gaat niet naar de kerk, je bent de kerk; Kerk is geen instituut, maar een familie, een organisme; Laat christendom achter je, breng Jezus mee overal waar je komt; Buig niet alleen je hoofd op zondag, dan beperk je Gods werk in je leven; Verwacht niet dat niet-gelovigen naar jou toekomen, ga naar hen toe.
Floyds bediening
In 1973 kwamen Floyd en Sally naar ons land en werkten hier in totaal
achttien jaar voor Jeugd met een Opdracht. Van 1985 tot en met 1992 was
Floyd internationaal directeur van de zendingsorganisatie. Vanwege
ernstige gezondheidsklachten van zijn vrouw Sally verruilde het stel in
1992 ons vochtige kikkerlandje voor een droog woestijngebied in
Californië. Vanaf 2000 dienden ze als voorgangersechtpaar de Metro
Christian Fellowship in Kansas City, totdat ze eind vorig jaar met een
visie voor Afrika naar Kaapstad trokken. Hier werken ze voor All
Nations, een door henzelf gestarte organisatie gericht op kerkplanting
en training. “Onze roeping is mensen helpen hun gaven en talenten te
ontdekken en vervolgens in te zetten voor Gods Koninkrijk. We zijn naar
moeilijke gebieden in de wereld geweest, zoals Afghanistan, Nepal,
India én Amsterdam, en nu is het onze taak anderen te trainen hetzelfde
te doen. Maar ook om ze te blijven ondersteunen als ze eenmaal
gearriveerd zijn.” Hoe enthousiast Floyd is, blijkt na afloop van het
interview. Hij geeft niet alleen zijn visitekaartje, maar reikt ook een
flyer uit. “Als je nog mensen weet die ons in Zuid-Afrika willen
helpen, dan zijn ze van harte welkom. We zoeken mensen die begeleid
willen worden in het stichten van nieuwe kleine kerken. Eerst in
Zuid-Afrika, daarna wereldwijd.”
Door: Maarten Nota, Bron: EO visie
|
Developed by: Innovation WEB |
Nieuwsbrief
Schrijf je in voor de nieuwsbrief!
|
|
|
Wie is er online?
We hebben 44 gasten online
|
