In het nieuwste nummer van Zending Nú, het tijdschrift van de Evangelische Zendingsalliantie dat een dezer dagen uitkomt, analyseren ze de huidige situatie in Europa en filosoferen ze over mogelijkheden om het evangelie te verspreiden. ,,De kerk in deze tijd is in hoge mate in zichzelf gekeerd en met interne problemen bezig’’, constateert Diederick Eikelboom, directeur van European Christian Mission (ECM) in Nederland.

,,Een gedeelte van de kerken weet nog wél de eerste generatie niet-christelijke Europeanen te bereiken. Maar als je de echte 'onbereikte' Europeanen wilt aanspreken, mensen die al meer dan één generatie verwijderd zijn van het christelijk geloof, dan heb je mensen nodig die helemaal opnieuw willen beginnen, die begrijpen wat een postmoderne cultuur is. Daarvoor zijn theologen nodig die gemeentestichting specifiek voor Europa doordenken.’’

Robert Calvert, predikant van de Schotse Kerk in Rotterdam, heeft daar al over nagedacht. Hij ziet veel in nieuwe vormen van kerk zijn. Traditionele kerken moeten in zijn visie meewerken aan vernieuwing. ,,Ze moeten open staan voor bedieningen van gelovigen die van de ene naar de andere plek gaan en ze moeten meedoen met bestaande activiteiten in de stad. Er zijn zoveel verschillende talen en culturen in Europa dat er niet één model van kerk-zijn is die in elke situatie werkt. De kerk moet risico’s durven nemen.’’

Kleine groep

Bart Companjen, leidinggevende van zendingsorganisatie International Teams in Europa, wijst op een beproefde manier van kerk zijn die ook nu kan werken: een kleine groep christenen die elkaar ontmoet. ,,Een kerk zonder gebouw en zonder instituut zal makkelijker overleven in een post-wat-dan-ook-tijdperk. Dat heeft het communisme ons geleerd. Ondergrondse huiskerken bleken de ruggengraat van de christelijke beweging.’’

Standaardoplossingen volstaan niet, weet Companjen. ,,In een veranderend Europa moeten we alert zijn dat we niet op standaard maniertjes ons werk doen. Het gaat om het evangelie, dat is 'goed nieuws' en dat is dan dus geen 'oud nieuws' en ook niet een kant-en-klare 'boodschap'. We moeten mensen een antwoord geven op hún vragen en niet een antwoord waar ze zelf een vraag bij mogen zoeken.’’ Net als Calvert is het volgens Companjen belangrijk dat de kerk haar taak oppakt in de buurt. ,,Laat een kerk een open gebouw zijn met activiteiten voor iedereen. Ons geloof is multifunctioneler dan we denken.’’

Calvert ziet ook het belang van samenwerking tussen kerken, christelijke organisaties, migrantenkerken, opleidingen en lokale overheidsinstanties. ,,De wereld verandert enorm snel en er is meer dan ooit behoefte aan het delen van ervaring op dit terrein. Een bedrijf sluit de afdeling onderzoek en ontwikkeling niet als de verkoop stagneert. Zo hebben we in Europa meer publicaties, bijeenkomsten en onderzoek over dit onderwerp nodig.’’

Armen

De drie 'zendingsleiders' hebben een paar concrete groepen 'onbereikten' op het oog. Calvert wijst op de armen. ,,Veel arme mensen hebben het evangelie wel gehoord, maar ze hebben niet gezien hoe het in de praktijk uitwerkt.’’ Companjen wijst naar de voorsteden van grote steden. ,,Ik bezocht eens een bergdorp in Zuid-Kosovo. Het merendeel van die 'onbereikte' bergstam woont echter niet meer op die plek, maar in een voorstad van Parijs. Daar zijn ze écht onbereikt, omdat er weinig of geen discipelen van Jezus zijn. Zo zijn veel mensen die uit de eigen sociale omgeving vertrokken zijn en een nieuw bestaan opbouwen in de steden van West-Europa.’’

Eikelboom heeft behalve migranten vooral de autochtone Europeanen voor ogen die ,,al generaties lang geen evangelische christenen gekend hebben. Dat zijn miljoenen Europeanen in het zuiden en oosten van Europa.’’ Hij wijst ook op de nieuwe generaties waarvan de ouders geen band hebben met de kerk.

Bron: ND.nl