spacer.png, 0 kB
Home arrow Nieuws arrow Petjes en gouden tanden in de kerk
Petjes en gouden tanden in de kerk Afdrukken E-mail
maandag 17 juli 2006
ROTTERDAM - Hoe wordt het kerk zijn in de toekomst? Naast de bestaande kerken ontstaan de laatste tijd in Nederland steeds meer nieuwe, experimentele vormen van kerkzijn. Het Nederlands Dagblad wijdt een serie aan Nederlandse gemeentestichtingen. In dit deel gaat Aldwin Geluk op bezoek bij Thugz Church in Rotterdam.

Antilliaanse jongeren met petjes, gouden tanden en dito kettingen staan op de stoep van een Afrikaanse kerk in de Rotterdamse wijk Charlois wat te praten. Niet het doorsnee kerkgangerspubliek. Toch is dit hun thuis, op deze zondagavond. Elke week vinden hier diensten van Thugz Church plaats, een kerk speciaal voor Antilliaanse jongeren.

Normaal gesproken komen op de diensten zo'n twintig jongeren af. Vandaag is echter een bijzondere dienst, met een gastspreker. Er zijn wel zo'n tachtig mensen komen opdagen. Langzaam druppelt het kerkje vol.

De dienst begint als Daniel de Wolf, jongerenwerker van Youth for Christ, voorin de kerk in het gangpad gaat staan en de aanwezigen welkom heet. ,,De kerk is geen gebouw, maar een groep mensen'', zegt hij. ,,Het maakt niet uit wat je gedaan hebt, of hoe je eruit ziet. Hier ben je welkom, hoe dan ook.'' Als hij voorgaat in gebed, bidt De Wolf onder meer voor ,,jongens die vastzitten, we kennen ze allemaal wel''.

Het is geen overbodige bede, want veel van de jongeren die hier zitten hebben een criminele achtergrond, en zijn niet zelden zelf ook al veroordeeld geweest. De Wolf heeft een boodschap voor hen. ,,God kent ons, door en door. Wat wij ook doen, waarmee wij ons ook bezighouden, hij weet het. En toch houdt hij van ons. Bovendien is Jezus gekomen om ons vrij te maken. Je hart kan een gevangenis zijn, waar je muren omheen hebt gebouwd, zodat je er niemand hoeft toe te laten. God wil daar dwars doorheen breken.''

De kleine gemeente die zich hier heeft gevestigd is nog jong. Enkele jaren nadat Youth for Christ in 2001 onder de naam The Mall begon met welzijnswerk in de Millinxbuurt, ging de organisatie parallel daaraan ook expliciet christelijke activiteiten organiseren voor de vele Antilliaanse jongeren in de wijk.

Daniel de Wolf was hier vanaf het begin bij betrokken. Thugz Mansion, ging het project heten, een naam die verwijst naar een liedje van de vermoorde Amerikaanse rapper 2 Pac, over leven na de dood. ,,Tijdens die wekelijkse bijeenkomsten praatten we over de Bijbel en deden we spelletjes'', vertelt hij. ,,Op een gegeven moment waren er twintig jongeren die God in hun leven hadden gevraagd.''

Toen besloot De Wolf dat Thugz Mansion op een hoger plan kon worden getild, en werd het Thugz Church, met wekelijkse kerkdiensten op zondagavond en nog een tweewekelijkse bijbelkring doordeweeks. ,,Thugz Church is nu voor vijftig procent mijn baan. Voor de ander helft ben ik coach van de jongerenwerkers van Youth for Christ in Rotterdam.''

Zijn tijd gaat niet alleen op aan het voorbereiden van de kerkdiensten, maar juist ook aan het contact houden met de jongeren. ,,Ik zoek ze op in het ziekenhuis, op straat en in de gevangenis.''

Het criminele milieu waarin de jongeren verkeren, is voor De Wolf geen enkel probleem. Hij wil ze dan ook geen randgroep- of probleemjongeren noemen. ,,Ik zie ze als unieke jongeren, met allemaal hun eigen talenten en mogelijkheden. Prachtige mensen, die alleen gebutst en geschaafd zijn door het leven, waardoor hun mogelijkheden nu beperkt zijn. Ze zijn waardevol in Gods ogen.''

Hij begrijpt ook wel waarom ze soms de fout in gaan. Vorige week kwam een van 'zijn' jongeren vrij, na een tijd in de gevangenis te hebben gezeten. ,,Ik was erbij toen hij zijn familie voor het eerst weer zag. Die begroette hem alsof hij maar vijf minuten was weggeweest, heel oppervlakkig, geen blijk gevend van liefde. Als je zo wordt opgevoed, kan ik begrijpen dat je op een gegeven moment rare dingen gaat doen.''

De Wolf vind het soms wel moeilijk te begrijpen dat jongeren die hebben aangegeven met God te willen leven en hun best doen om Jezus na te volgen, toch grote fouten blijven maken, waardoor ze soms zelfs naar de gevangenis moeten. ,,Het is een langzaam proces, van vallen en opstaan. Van twee stappen vooruit en dan weer één achteruit.''

Deze realiteit staat in schril contrast met het verhaal dat gastspreker Tony Anthony vandaag vertelt in Thugz Church. Deze Engelsman is wereldkampioen Kungfu en bodyguard geweest, heeft mensen verwond en ook vermoord, kwam in de gevangenis tot geloof en is nu evangelist. Hij doet een klemmend beroep op de jongeren om een keuze te maken voor God. ,,Er is een groot verschil tussen Tony en de jongeren die hier zitten: namelijk dat hij uit zijn oude omgeving is gehaald, en zij niet'', analyseert De Wolf. ,,Er wordt nog steeds van alle kanten aan ze getrokken.''

Toch wordt hij er niet moedeloos van, dat 'het' soms niet zo snel gaat als hij wel zou willen. ,,Het zijn jongeren die Jezus willen navolgen. Daar gaat het toch om? Je moet ze niet beoordelen naar de maatstaven van westerse, middenklasse-christenen.''

Daarover gesproken: in zijn dagelijks leven is De Wolf zelf lid van een baptistengemeente in Spijkenisse, waar hij ook regelmatig voorgaat. Toch is hij duidelijk als de vraag klinkt waar hij liever kerkt, daar of bij Thugz Church. ,,Veel liever bij Thugz Church, en dat weten ze in mijn gemeente ook wel. Hier gebeurt het, hier leeft het op een andere manier, al is het allemaal nog vrij jong. Ik kan me niet aan de indruk onttrekken dat, als mijn eigen kerk zou besluiten zich nu op te heffen, niemand in Spijkenisse er iets van zou merken. Dat vind ik het goede aan Thugz Church, dat we opnieuw aan het uitvinden zijn wat kerkzijn is, niet alleen onder elkaar, maar ook door impact te hebben op de gemeenschap.''

Bestaande kerken werken in de praktijk vaak met het model believe, behave, belong (geloven, gedragen, behoren bij), zegt De Wolf. ,,Daar moet je eerst op een bepaalde manier geloven en je volgens bepaalde normen gedragen, dan pas hoor je er echt bij. Wij willen het andersom doen: hier hoor je er sowieso bij, dat zien wij als uiting van genade. Eenmaal binnen gaan we het hebben over je gedrag en je geloof.''

Dit is soms zo'n breekbaar en teer proces, dat De Wolf aarzelde toen de vraag klonk of er een journalist mocht langskomen. ,,We willen graag onze visie uitdragen, maar tegelijkertijd zitten we niet te wachten op allerlei blanke 'kerkshoppers' die hier eens een kijkje komen nemen. Dat zou het groeiproces echt schade toebrengen.''

Daniel de Wolf heeft over zijn werk in Rotterdam een boek geschreven. Jezus in de Millinxbuurt verschijnt in oktober bij Kok Kampen.

Door: Aldwin Geluk, Bron: ND.nl

 

Developed by: Innovation WEB

 
spacer.png, 0 kB